| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اشعار يه دفتر خاطرات |
|
سلام فکر می کنم غزل های حافظ ناب ترین چیزایی هستن که می تونم اینجا بذارم.
در نظربازی ما بی خبران حیرانند
من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند
عاشقان نقطه ی پرگار وجودند ولی
عشق داند که درین دایره سرگردانند
جلوه گاه رخ او دیده ی من تنها نیست
ماه و خورشید همین دایره می گردانند
عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا
ما همه بنده و این قوم خداوندانند
مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم
آه اگر خرقه پشمین به گرو بستانند
وص خورشید به شب پره ی اعمی نرسد
که در آن آینه صاحب نظران حیرانند
لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ
عشقبازان چنین مستحق هجرانند
مگرم چشم سیاه تو بیاموز کار
ور مستوری و مستی همه کس نتواند
ور به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد
عقل وجان گوهر هستی به نثار افشانند
زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد
دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند
گر شوند آگه از اندیشه ی ما مغبچه گان
بعد از این خرقه ی سوفی به گرو نستانند
مغبچه:ساقی ،ولی اینجا کودکی که پادویی میخونه رو می کنه .حافظ عاشق این شخصیت شعرهاشه کودکی رند و باهوش.
 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 23 خرداد1387ساعت 19:9 توسط آتوسا |
|
|
هیچوقت این فضای مجازی نمی تونه درست وحسابی احساس آدمو بیان کنه تا نیای سراغش نمی فهمی که کیا اومدن بهت ،بهتره بگم به وبت سر زدن نظر دادن و انتظار داشتن که تو هم بری بهشون نظر بدی حرفتو بزنی ابراز وجود کنی ولی...
امان از اون موقع ای که تو اینجاها پیدات نشه ،مطمئنا خیلی ازت رنجیدن .
با تموم وجود از اون دوستای گلم، حتی اگه تعدادتون کمه ولی هر کدومتون یه دنیا می ارزید،
معذرت میخوام. منو ببخشید، اگه نمی تونم بهتون سر بزنم جواب اومدن هاتون رو باتشکر بدم و...
ساده بگم منو ببخشید |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 25 فروردین1387ساعت 11:24 توسط آتوسا |
|
|
نو بهارست و بر آن کوش که خوشدل باشی...
 امیدوارم واقعا سعی کنید خوشدل باشید و زندگی رو به خودتون سخت نگیرید ،که اگه سخت گرفتین زندگی محکمتر سخت می گیره... نوروز بر شما مبارک. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1 فروردین1387ساعت 9:0 توسط آتوسا |
|
|
ما درس سحر بر سر میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم
در خرمن صد زاهد زند آتش
این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم
سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی درین منزل ویرانه نهادیم
در دل ندهم ره پس ازین مهر بتان را
مهر لب او بر در این خانه نهادیم
در خرقه ازین بیش منافق نتوان بود
بنیاد ازین شیوه ی رندانه نهادیم
چون می رود این کشی سر گشته که آخر
جان در سر آن گوهر یکدانه نهادیم
المنته لله که چو ما بی دل و دین بود
آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم
 |
|
+ نوشته شده در
شنبه 27 بهمن1386ساعت 0:18 توسط آتوسا |
|
 دلم يه جوراييه يه چيزايي رو احساس مي كنم كه تو كل وجودم تو سرم هم تاثير ميزاره!نمي دونم اسمش رو چه احساسي بزارم خيلي گنگه ولي اينو بدون يه چيزي بود كه منو مجبور كرد بيام و شروع كنم به نوشتن اون چيزي كه تو فكر و دلمه وبريزمش رو كاغذ! احساس مي كنم چشمام هم بدشون نمياد گريه كنن اصلا انگار من منتظر يه بهونه واسه گريم! نه شايدم اينطور نباشه شايد احساس بي اعتماد به نفسي مي كنم شايد دوست ندارم به گذشته برگردم ولي از قبل هم خيلي چيزا رو ميخوام.
خب ديگه همه مي دونن ديماه فصل همه جور امتحاناته....
 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 4 دی1386ساعت 16:43 توسط آتوسا |
|
|
آدمك آخر دنياست بخند آدمك مرگ همين جاست بخند دست خطي كه تو را عاشق كرد شوخي كاغذي ماست بخند آدمك خر نشوي گريه كني كل دنيا سراب است بخند آن خدائيكه بزرگش خواندي به خدا مثل تو تنهاست بخند راستي آنچه به يادت داديم پر زدن نيست بلكه درجاست بخند
<غواصلار>
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 7 آذر1386ساعت 16:37 توسط آتوسا |
|
|
وقتي شكــــــــــايت از تو ندارد نهايتي يك قصه بيش نيست غم عشق و هر كسي زين قصــــــــــه مي كند به زباني روايتــــــي ور خواهي از روايت من باخبـــــر شوي برق ستاره اي و شب بي نهايتــي.. ++++++ همتم بدرقه ي راه كن اي طاير قدس كه درازست ره مقصد و من نو سفرم خرم آنـــــروز كزين مـــرحله بربندم بار وز سر كوي تو پرسند رفيقــان خبــرم
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 25 آبان1386ساعت 19:2 توسط آتوسا |
|
|
خدايــــــــــا عشق را ديدي چه ها كرد مـــــــرا با رنج و غــــــــم ها آشنا كرد شــــــبي او را پرستيدم چو قــــــديس ولي با عهـــــد و احساسم جفـــا كرد همـــــــي پنداشتــــم او بهترين است ولـــــي مجنون ديگــــــر را صدا كــــرد بــــــراي خنــده اش ،خنديدم از شوق براي گـــــــــريه اش اشكــــم نوا كــرد همــــــي دانم كه او نامهـــــــربان بود مـــــرا در قصــــــر تنهايي رهـــــا كـرد خدايـــــا بي كسم تنهـــــا تو مـــاندي همان ربي كه بخشش را عطـــــا كرد كـــــــنون آمـــــاج غـــــــم زندان دردم بـــــراي بخششم بايـــد دعــــــا كـرد
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 9 آبان1386ساعت 15:4 توسط آتوسا |
|
|
سلام ، دوست عزيزم ياس اگر لطف كني و آدرست رو بدي حتما بهت سر ميزنم.ممنون از همتون... فكر مي كنم اشعار سهراب به آدم طراوت خاصي ميده ميخوام اگه شعر رو خوندين اين حس رو تو وجودتون ببينيد. اهل كاشانم اما ، شهر من كاشان نيست شهر من گم شده است من با تاب ، من با تب خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام من دراين خانه به گمنامي نمناك علف نزديكم من صداي نفس باغچه را مي شنوم و صداي ظلمت را، وقتي از برگي مي ريزد وصداي، سرفه ي روشني از پشت درخت، عطسه ي آب از هر رخنه ي سنگ چكچك چلچله از سقف بهار. وصداي صاف، باز و بسته شدن پنجره ي تنهايي وصداي پاك ، پوست انداختن مبهم عشق، متراكم شدن ذوق پريدن در بال. من صداي قدم خواهش را مي شنوم وصداي، قانوني خون را در رگ، ضربان سحر چاه كبوتر ها تپش قلب شب آدينه جريان گل ميخك در فكر، شيهه ي پاك حقيقت از دور. من صداي وزش ماده را مي شنوم و صداي كفش ايمان در كوچه ي شوق وصداي باران را، روي پلك تر عشق روي موسيقي غمناك بلوغ روي آواز انارستان ها وصداي متلاشي شدن شيشه ي شادي، در شب پاره پاره شدن كاغذ زيبايي، پر وخالي شدن كاسه ي غربت از باد. من به آغاز زمين نزديكم نبض گل را مي گيرم. آشنا هستم با، سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت روح من در جهت تازه ي اشيا جاريست روح من كم سال است، روح من گاهي از شوق سرفه اش مي گيرد...
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 30 مهر1386ساعت 13:27 توسط آتوسا |
|
|
از ديده خون دل همه بر روي ما رود بر روي ما ز ديده چه گويم چه ها رود ما در درون سينه هوايي نهفته ايم بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود خورشيد خاوري كند از رشك سينه چاك گر ماه مهر پرور من در قبا رود بر خاك راه يار نهاديم روي خويش بر روي ما رواست اگر آشنا رود سيلست آب ديده و هر كس كه بگذرد گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود ما را به آب ديده شب و روز ماجراست زان رهگذر كه بر سر كويش چرا رود حافظ به كوي ميكده دايم به صدق دل چون صوفيان صومعه دار از صفا رود |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 26 مهر1386ساعت 22:2 توسط آتوسا |
|
|
سلام
اين عيد عزيز رو به همتون تبريك ميگم.
الــــــــــهي به اميد تو
 |
|
+ نوشته شده در
شنبه 21 مهر1386ساعت 8:22 توسط آتوسا |
|
|
جهـــــــــــان آن چيزي را به ما مي دهد ، كه از آن انتظار داريم...
كافيه به دور بر مون يه نگاهي بندازيم.
.jpg) |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 17 مهر1386ساعت 11:35 توسط آتوسا |
|
|
همه ميگن شباي قدر خيلي عزيزه بايد دعا كرد چون بخشيده ميشي شايد هيچوقت ديگه مثل حالا فرصت نداشته باشي...
من دعا كردم ، گريه كردم ، دعا خوندم و احيا گرفتم ... ولي آرووم نگرفتم، خدايا به يادت هستم بايد به يادت باشم،چون كه فقط تو مي توني دلاي بي قرار رو آرووم كني
مهم نيست چي هست چي نيست فقط شكرت!
  |
|
+ نوشته شده در
جمعه 13 مهر1386ساعت 23:47 توسط آتوسا |
|
|
اي قلب بي قرارم اي صاحب اختيارم پرواز كن زلانه ببين كجاست يارم ببين كجاست مردم از بس كه رنج بردم حالا كه رفته بر باد آن عشق جاودانه شايد كه بردي از ياد نام و نشان او را گم گشته در كبودي رنگ لبان او را باري بگير جانم بگير اين نشانه اين عكس ناتمامش شايد به خاطرت هست مجنون بود نامش ...
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 4 مهر1386ساعت 17:38 توسط آتوسا |
|
|
در درون ذهن من هرگز نمي ميرد كسي مرگ احساس ما را ماتم نمي گيرد كســي رفته ام من سالها از خاطـــــرات اين و آن يك سراغ ساده هم از من نمي گيرد كسي غـــرق گشتم در درون مـــوج هاي حادثه از بــراي ياري من بر نمـــي خـــيزد كســي شانه هاي عاشقان گر تكيه گاه اشكست پس چرا بر شانه ام اشكي نمي ريزد كسي
 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 3 مهر1386ساعت 0:24 توسط آتوسا |
|
|
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت همه سرها در گريبان است، كسي سر بر نيارد كرد پاسخ دادن و ديدار ياران را نگه جز پيش پا را ديد ونتواند كه ره تاريك ولغزان است! واگر دست محبت سوي كسي يازي به اكراه آورد دست از بغل بيرون، كه سرما سخت سوزان است نفس كز گرمگاه سينه مي آيد بيرون ابري شود تاريك، چو ديوار ايستد در پيش چشمانت نفس كه اين است پس ديگر چه داري چشم ز چشم دوستان دور يا نزديك! مسيحاي جوانمرد، ترساي پير پيرهن چركي هوا بس ناجوانمردانه سرد است دمت گرم و سرت خوش باد! سلامم را تو پاسخ گوي،در بگشاي منم من ميهمان هر شبت،لوليوش مغموم منم سنگ تيپا خورده ي رنجور منم دشنام پست آفرينش نغمه ي ناجور، نغمه ي ناجور نه از رومم نه از زنگم همان بيرنگ بيرنگم بيا بگشاي در ، دلتنگم! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد تگرگي نيست مرگي نيست صدايي اگر شنيدي صحبت سرما و دندان است ...
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 29 شهریور1386ساعت 21:15 توسط آتوسا |
|
|
كاغذتيم...! احساستو روم بنويس، عصبانيتتو روم خط خطي كن، اشكاتو باهام پاك كن، حتي اگه سردت شد بسوزونم گرم شي! فقط دورم ننداز...! --------------------------- تا... تا مريض نشي كسي برات گل نمياره... تا گريه نكني كسي نوازشت نمي كنه... تا فرياد نكشي كسي به طرفت بر نمي گرده... تا قصد رفتن نكني كسي به ديدنت نمياد... و تا نميري، كسي تو رو نمي بخشه...!
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 23 شهریور1386ساعت 15:55 توسط آتوسا |
|
|
دوستاي خوب آدم مثل ستاره هاي آسمون هستن، اگه نتوني ببينيشون مطمئني كه سر جاشون هستن. *** زندگي مثل يك ديكته است كه غلط مي نويسي و پاك مي كني، دوباره مي نويسي و پاك مي كني، غافل از اينكه يه روز داد مي زنن برگه ها بالا! ---------------------
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 19 شهریور1386ساعت 12:27 توسط آتوسا |
|
|
درد دلها با خدا كردن خوش است اشك را مشكل گشا كردن خوش است در ميان خلوت شب هاي هجر با دو چشم تر دعا كردن خوش است... ____________ هميشه اينگونه بوده است ، كه مرگ ژرفاي راستين خودش را نمي شناسد مگر آنكه، زمان جدايي فرا مي رسد ____________ ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم موجيم كه آسودگي ما عدم ماست.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 30 مرداد1386ساعت 18:11 توسط آتوسا |
|
|
روزي كه آســــان مي رود بر آسمان فـرياد مــن در من ببين آثار غم از من نگير آمال مـــن وقتي كه مي گريدزمان بي تاب وتب برحال من آنگه بيا نرم و روان يار وفاداران بمان... جايي كه دست جور شب، هرشب بيازارد دلي پروانه اي از عشق گل، گردد شفيق بلبلي وقتي كه شوق عاشقي، آسان كند هر مشكلي آنگه بيا سويم روان، در چشم من شعري بخوان.
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 11:41 توسط آتوسا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
اين وبلاگ در مورد اشعار ومطالبيه كه من تا حالا جمع كردم. اميدوارم خوشتون بياد. اگر كمي يا كاستي داشت ببخشيد!
|
| عناوين مطالب پيشين |
|
بنام... چرخ بعد ها چه درديست... آفتاب مي شود هفت خان عشق كوير شراب تلخ دوستي مرگ عشق عشق و شباب و رندي ديوار دنيا كوچ ازخدا صدا نمي رسد |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1387 فروردین 1387 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 |
|
RSS
|
سلام دوستان ،قبول شدم 
